Kunstblog | altijd anders

Viltstiften: Pennen met een puntige of stompe, vilten of nylon punt waarmee zeer gemakkelijk kan worden gevariëerd met lijndiktes en dergelijke.
Categorie: Gereedschap en Uitrusting > markeerstiften (tekeninstrumenten).
Gevonden op http://www.encyclo.nl/lokaal/10491

 

Tijdens het derde jaar van de kunstacademie herontdekte ik de Stift; Dun, dik, sterke kleur en gemakkelijk mee te nemen. Je hebt immers geen water, kwasten, keukenrol en palet nodig. De reden voor de greep naar de stift was echter niet vanwege het gemak, maar het ongemak. Te lang had ik me laten leiden door dingen die gemakkelijk waren en daardoor een valkuil vormden. Door een materiaal te kiezen die niet uit te gummen is, dwong ik mijzelf om anders te gaan kijken naar wat ik daadwerkelijk tekende; hoe kies ik kleuren, plaatsing in het vlak en manier van tekenen? Al tijdens de eerste tekening bedacht ik me dat de relatie tussen mij en stiften zich in een ongemakkelijk stadium bevond. Ze zagen er in de pot zo mooi uit, maar als je eenmaal begon met tekenen was er geen weg terug.. inZICHT tekeningen jacht

Langzaam aan dwong ik mijzelf om te doen, te beginnen. Scherp te kijken en te reageren. Stiften bleken goed te mengen en met meerdere lagen ontdekte ik dat er een diepte te creëren viel die ik niet had verwacht. Tijdens het maken van vele tekeningen merkte ik dat de vooroordelen die ik over de stiften had, niet klopten. Stiften ogen niet goedkoop, zijn niet alleen maar schreeuwerige kleuren, krasserig, plat en traag. Ja, ik weet niet waarom. Maar ik dacht dat werken met stiften een traag proces zou zijn; hoe moet je immers controleren dat een permanent materiaal daar komt waar ik het wil? Door steeds sneller te werken/te kijken/te maken liet ik mijn bevooroordeling vallen en werden stiften opgenomen in mijn favorieten-lijst. Experimenten met water, correctiepen, acryl verf, etc zorgen nog steeds voor een nieuwe kijk op een simpel materiaal.

Dit gehele proces leerde mij in een notendop wat mijn valkuilen waren. Niet alleen in het kunstvak maar ook persoonlijk. Te vaak lied ik mij leiden door mijn onzekerheid. Eigenlijk is dit geen leiden te noemen, het vormt eerder een beperking tot bewegen dan een beweging naar iets nieuws, iets anders. Groei werd beperkt door angst en verwachtingen en dit werd mij na afloop pas duidelijk. Toen ik mijzelf uitdaagde om een kant op te gaan die nieuw was en volgens mijn eigen verwachting een mislukking zou worden, ontdekte ik dat vanuit mijn angst er veel meer mogelijkheid is tot groei. Je denkt niet na over hoe het moet, er is immers geen lijn die bepaald of je faalt. En het enthousiasme, door de nieuwe ontdekkingen, brengt je verder dan welke verbetering je ook doet over iets waarvan je weet dat je het kunt.

Mooi voorbeeld is het huidige expositie experiment in Kunsthuis KEK https://www.facebook.com/pages/Vind-Verbind-Verwonder/1384450035143738? Waarin 3 kunstenaars zich laten leiden door gevonden materialen en elkaar. Kun je jezelf in alle vrijheid laten leiden? En wanneer wordt dit een verrijking of een manier om niet te hoeven falen?

Mijn doel is om in alles wat ik doe, me af te vragen of het anders kan. En dan volledig onbekommerd keuzes kunnen maken die voortkomen uit het proces zelf, niet vanuit mijn angsten.

Ben jij je bewust van je valkuilen door onzekerheden of vooroordelen?

Start the conversation