Kunstblog | Waarom IK kunst nodig heb

Waarom IK kunst nodig heb

Een periode van veranderingen, openbaringen en intense ervaringen. Ik voel me, door de muziek van Coldplay gesterkt, vliegend als een vogel door een steeds veranderend landschap. Mee vliegend met de wind; Loslatend daar waar de turbulentie me pakt en oppakkend daar waar ik een vrije val lijk te maken. Thermiek vult mijn luchtruim  en ik merk dat ik me nu sterker voel dan een aantal weken geleden.

Kunst is voor mij  als een huid. Waar ik van alles overheen kan doen om het te bedekken, warm te houden, maar uiteindelijk gaat huid om bescherming, koestering en acceptatie. Huid in zijn naaktheid. Littekens en moedervlekken. De rek is er soms uit, maar het hersteld zich, hetzij op een andere manier. Een langere tijd heb ik moeite gehad met de emoties die werken in de kunst met zich mee brengt. Hoe ver kun je hier in gaan en mag ik het toelaten en tot toe ver?

Als opdrachten ineens wegvallen en er een leegte overblijft, zie ik dit dan als een persoonlijk falen? Kan ik mijn werk wel aan een verdien-model koppelen en zal ik wel succesvol worden? Onzekerheden die al kronkelend hun weg naar de oppervlakte banen. Emoties kunnen een belemmering worden als ze geen goede fundering kennen en mijn eigen fundering was een tijd zoek. Merkwaardig genoeg brachten mijn angsten mij een leermeester in vele personen.

Eén van deze mensen is Petra; in wisselwerking met één van mijn grootste fans: mijn vader. Al een aantal maanden geef ik op wisselde basis Petra, samen met mijn vader, op een vrije manier les. Eigen onderwerpen, keuzes en inzichten zijn de basis. En dit versterk ik met technische kennis over de verf, kleuren mengen, penselen en door hen een verruimde blik aan leren. Mijn vader vertelde mij dat Petra longkanker heeft en een aantal keer had laten vallen graag schilderles van me te willen. Haar beleefdheid zorgde echter ervoor dat ze het niet durfde te vragen. In een enthousiast telefoontje bood ik haar schilderlessen aan op mijn en mijn vaders kosten. Al snel spraken we af dat haar ziekte niet iets voor in de lessen was en er echt geschilderd moest worden. Dit gaf Petra de gewenste vrijheid en voor mij de ruimte om lekker les te geven. Inmiddels is het eerste werk af en heeft Petra een uitzaaiing naar haar hersenen. Bitter en direct.

Petra leerde mij in een korte tijd inzien dat een aantal van mijn angsten geen falen zijn, maar mij mens maken. Verwondering in de gesprekken die we gezamenlijk voerden, leerde mij in te zien dat ik meer in mij heb dan ik denk. Lieve Petra, je bracht me diepte in mijn denken en een ongeremd-heid in mijn werk. Dat ik voor jou, Rik en je kinderen zo’n bijzonder schilderij mag maken is voor mij een eer. En dat juist de heftige emoties me nu niet remmen maar kracht geven om volledig door ontvankelijke en spirituele vrijheid gevormd een beeld te maken. Wees niet bang dat je jezelf verliest, iedereen om je heen raapt dit op. Voelt en leert met je mee.

liefs, Maxime

Start the conversation