Geniaal beeldmateriaal

De basis van elk goed kuntwerk komt voort uit vele inspiratiebronnen. Allereerst is een dosis basiskennis een fijne start. Als je dit met tijd en een vruchtbare gemoedstoestand mixt, moet er een geniaal werk uit komen… Toch? Helaas.. de opmerking dat van alles wat je maakt 80% slecht, 18% goed en 2% geniaal is, geeft dan ook een redelijk eerlijk beeld van hoe het vaak gaat. Als kunstenaar hoop je dan dat de percentages gunstiger zijn. Uit eigen ervaring weet ik dat de enorme hoeveelheid kennis en verlangen naar geniaal werk, een vrijwel onmogelijke situatie kunnen creëren waarin experiment de vrije hand krijgt. Voor mij is er in zulke situaties een reset-button..

Mijn persoonlijke wil om belangrijk werk te maken (genoeg voor een aparte blog) zit mij het vaakst in de weg. De tekeningen die echt goed waren, staan in hun eigen kracht en steken ver boven alle werken uit. Hoe kan dit? Moet ik mijn gemoedstoestand aanpassen? Moet ik meer maken? Moet ik het loslaten? >> simpel gezegd, maar JA. Ik moet inderdaad een situatie scheppen waarin ik vrij en experimenteel kan werken zonder balast. Eén van de manieren die voor mij werkt is de natuur in gaan. Weg zijn, drentelen, kijken en voelen. Wanneer ik buiten ben, vergeet ik na een tijdje mijzelf en acclimatiseer ik. Mijn hoofd wordt stil, mijn ogen gaan beter registreren en mijn kunstenaars hart vult zich met nieuwe beelden en gevoelens. Gevoelens die ik ervaar bij alles wat ik zie: de contrasten, de zon die schittert tussen de bladeren, modder met prachtige weerspiegelingen en de ongekende hoeveelheid tegenstellingen die ik zie. De schoonheid van verrot hout, het zachte trillen van onkruid en de natuur die in haar eigen tempo verwerkt wat er speelt. Het is voor mij de puurste vorm van poezie. En dit is dan ook altijd de trigger voor een goed werk!
Mijzelf resetten werkt dus het beste door met mijn camera de fiets op te stappen en te gaan. Wel zoek ik altijd een dag uit die een mooie lichtval heeft. Saaie grijze dagen, zorgen niet voor mijn geliefde schaduwen. En zijn daardoor ook niet interessant voor zwart/wit tekeningen.

Waarom is die ene foto dan zo uniek? 
Bovenstaande foto resulteerde in een sterke tekening. In dit werk viel alles op zijn plek. Ik nam de tijd, maakte een aantal minder goede werken om deze heen en ik dacht niet te veel na: ik ging op in het gevoel dat ik had tijdens het maken. De foto heeft een kenmerkend perspectief en is zowel gaaf in zwart/wit en in kleur. Het sluit aan bij datgene wat mij toen bezighield en waar ik zowat spontaan over struikel. Hij heeft een uitstraling en dat maakt het tot een geniale foto voor vele tekeningen. Niet alleen van mijzelf maar ook mijn cursisten pakken vaak deze foto als startpunt voor hun eigen werk.

Hoe kies je het onderwerp uit?
Persoonlijk werk ik altijd in series en die lopen vrijwel vloeiend in elkaar over. Dit zorgt er voor dat ik, in de meeste gevallen, goed door kan werken en vol snelheid bezig kan blijven. De natuur is voor mij het startpunt van mijn werk, de verhalen waar ik persoonlijk mee zit, vlecht ik hierin. Tekenen is de beste manier voor mij om met mijzelf te communiceren. Deze persoonlijke insteek zorgt ook voor de focus waar mee ik fotografeer. (Waarbij ik moet zeggen dat de foto hierboven door mijn cursiste gemaakt is!) Ik houd van complexe lichtinvallen, ritmes en heftige schaduwen. Ongebruikelijke composities en een goede afwisseling van details of het missen hiervan. Door mijn wimpers moet ik eigenlijk al kunnen zien wat het in grote lijnen moet zijn. Simpel met een goede dosis complexiteit? (was ook de omschrijving van mijn werk door een docent van de kunstacademie).
Op het moment teken ik de moeilijke details van ondiep water. Deze patronen en een grafische hardheid daagt mij uit om voorbij de bekende landschappen gaan. Geen horizon, maar van bovenaf kijkend op een klein deel en dit losse spel proberen te vangen op papier. (lees: erg lastig en daarom voor nu heerlijk). Geen diepgaand persoonlijk verhaal, geen zelfportretten, geen moeilijke situatie waar ik over moet beginnen. Puur de verwondering van dat wat zo klein en simpel lijkt.

Hoe kun jij dit toepassen?
Allereerst uitzoeken waar jij je het prettigst voelt of wat jou inspireert los van het tekenen of schilderen. Ga er blanco in en neem te tijd om goed te kijken en te drentelen. Fotografeer je eigen kopje koffie thuis, je lieve kat die half achter het zachte gordijn zit of de bijzondere pose van je dochter. Neem eerst in je op hoe licht en donker elkaar afwisselen en onderzoek de sitatie. Maak vervolgens veel foto’s en neem na een tijdje een pauze om ze te bekijken. Gooi diegene weg die je niet sterk vindt of een oninteressante compositie hebben. Loop vervolgens verder, ga dichterbij staan of verder weg en sla eens de bekende horizon over.

Denk ook eens in het zwart-wit en snijd eventueel de foto op de computer anders uit. Maar bovenal ga er op uit, ga niet opzoek naar die éne geweldige foto en laat je verrassen. Neem een ander perpectief en vergeet tijdens het zoeken naar nieuw beeld vooral niet te ontdekken.

Enthousiaste groet, Maxime!